الزام به ترك عمل زشت عيب نيست گاهى تصور مىشود كه الزام آنان به ترك عادت زشت مانند بت‌پرستى ، با اصول آزادى و دموكراسى مخالف است ، در صورتى كه اگر واقع بين باشيم ، الزام به ترك عمل ناروا عيب نيست . فرض كنيد بيمارى خطرناكى مانند « آلتور » در گوشه و كنار كشور بروز كند وظيفهء بهداشت كشور ايران اين است كه همهء افراد را برضد آن واكسينه كند . حال اگر مأموران بهداشت با گروهى روبه‌رو شوند كه براثر جهل و نادانى از تزريق واكسن « و با » خوددارى مىنمايند در اين صورت وظيفهء مأمورين علاقه‌مند به بهداشت عمومى چيست ؛ جز اين است كه با استمداد از قواى انتظامى با جبر و زور ، آنان را بر ضد بيمارى و با واكسينه نمايند ؟ آيا ما به خود حق مىدهيم كه بگوييم كار مأموران بهدارى بر خلاف اصول آزادى و دموكراسى است و يا اين‌كه چنين جبر و زورى را ، كه به صلاح فرد و به قيمت حفظ جان و سلامت تن اوست ، عملى انسانى مىخوانيم و كار آنان را مىستاييم ؟ براى آزادى ، حدّ و مرزى است آزادى لفظ زيبا و شورانگيز و در عين حال فريبنده‌اى است ولى مطلب اين است كه ، بايد در حدود و قيود آزادى كمى بينديشيم . آيا آزادى فرد و اجتماع در هر حال مستحسن و زيبا است يا اين كه براى آزادى حد و مرزى است و تجاوز از آن ، مايهء بدبختى و ذلت است ؟ به عبارت ديگر آن‌چنان نيست كه آزادى درهر حال و در هر وضعى مطلوب و مستحسن باشد ؛ زيرا آزادى بى قيد و شرط به‌سان آزادى كودك است كه مىخواهد همه چيز را بشكند ، به همه جا برود و به همه چيز دست بيندازد و چنين آزادى به ضرر انسان‌ها تمام مىگردد . فرض كنيد گروهى با تشكيل دادن كلوپ‌ها - در داير ساختن مراكز تبليغى